hic olmiyecekmis gibi yasiyoruz. Elbette insan her gun olumun varligini dusunerek yasami
bir tramvaya donusturmek de dogru degil. Soylemek istedigim olum hakikatinin ve yolun kadim gerceginin ne oldugunu da unutmamaliyiz.
Onca hirs onca anlamsiz yaris, HEP daha fazlasini hedeflemek,otekilestirmek yok etmek ve Ben odakli yasamin olum karsisindaki sacmaligina ve anlamsizligina isaret etmek istiyorum.
Insanligi, sevmeyi, kardesligi bile bir tarafa itmekten, maddiyati yasamin merkezine oturtmaktan bahsediyorum.
Ben, merkezi yasantimizdan zenginligimize ve luxsumuze daha fazla katmak gayreti icerisinde tuketilen omurlerden ve onlarin yok ettigi bircok guzellikten bahsediyorum.
Olum karsisinda bizler haddimizi biliyoruz. Ne kadar caresiz ve zavalli oldugumuzu da. Iste anca olum soyletiyor bizlere butun bu olanlari, olum gosteriyor maddiyatin degersizligini. Hic bir guc,deger, maddiyat olumu geri ceviremez. Olum karsisinda her sey bos ve anlamsizdir.
Bana gore yasamin en buyuk meziyeti, kendi aklimizin erebildigi en ideal cercevede kalabilmek ve diger tum yasiyanlari da kendimiz gibi gorerek geride hos bir seda birakmaktir.
Bu yuzden birbirimizi sevelim hatta tanimadiklarimizi bile. Birbirimize yardim edelim hayvanlari koruyalim.
Ne de olsa sonsuza kadar yasiyamayiz.