Bucaksız derya gibi,
Sevgiyle coşan yüreğin,
Mantıkla,
iş birliği yapmazsa,
hüsranını öğrendim...
Dostluk vahabında
açılan her kucakta,
Gül dikeni olmadığını,
zehirli sarmaşıkta
çıkacağını öğrendim!!...
Hiç bir zaman
bakla etmedim
bu kelimeyi ama
''Seviyorum'' derken;
bir daha,
bir daha
düşünmeyi öğrendim!!...
Her sevgi sözcüğünün,
her iltifatın altında,
Engerek,
aramayı öğrendim!!...
Doğru ve de
insan olduğum sürece,
Hata yapabileceğimi,
Ve beni
insan eden bu hatalarla,
başım dimdik yürümeyi
öğrendim!!...
İnsanları
Yaradan’dan dolayı
sevmeyi ve iyilik etmeyi,
ama
Gerçek olmadıkça
kalp vermemeyi öğrendim!!...
Her ten dokunuşunun
yar olmadığını,
Yarın,
yürekten seven!!
olduğunu öğrendim...
Yalanlardan,
yılanlardan,
uzak olacağım derken,
Baba ocağının
hasretini öğrendim!!.
Yatak da
cehennem
ateşiyle yanarak yatarken,
Ana'dan başka
çorba vereninin
olmadığını öğrendim!!...
Ayağın tökezleyip
düşecek
gibi olduğunda,
Baba'dan başka
el verenin
olmadığını öğrendim!!...
Binlerce insanla
sevgi yumağı olsan da,
Yalnız gelip,
yalnız
gideceğimiz gibi,
Şu sınav dünyasında
yalnız yaşamayı öğrendim!!...
Öğrendim,
tüm bunları,
yeni öğrendim ama
Yaramaz bir çocuktan
farksız gönlüme,
Söz geçirmeyi,
hala öğrenemedim!!...